Routing, protokoły routingu

Artykuł w trakcie prac

W dzisiejszych czasach nie wyobrażamy sobie, by nasz komputer działał sam, nie był podłączony do sieci koputerowej. Organizacja komputerów w sieć, ma niewątpliwie bardzo wiele zalet. Aby te sieci mogły poprawnie funkcjonować niezbędne są wydajne i stabilne protokoły routingu, obsługujące ruch w i między sieciami autonomicznymi.

Protokoły routingu można sklasyfikować na kilka sposobów. Poniżej przedstawiam najważniejsze.

Podział ze względu na obszar działania:

  • Interior Gateway Routing Protocols (IGP)  – wykorzystywane wewnątrz autonomicznych sieci. Protokoły: RIP1, RIP2, EIGRP, OSPF, IS-IS
  • Exterior Routing Protocols (EGP) – routing między autonomicznymi systemami. Protokoły: BGP.

Rodzaje protokołów:

  • protokoły typu dystans-wektor (Distance Vector)
  • protokoły stanu łącza (Link State)

Podział ze względu na wykorzystanie maski sieci:

  • classful – routing klasowy (informacja o masce sieci nie jesty wysyłana między routerami, klasa sieci rozstrzygana jest o przynależność danego IP do klasy)
  • classless – routing bezklasowy (informacje o masce siedzi są współdzielone przez routery)

W celu oszacowania jakości łącza w sieci i najlepszej drogi do celu wykorzystywane są metryki.

Metryki używane w protokołach routingu to:

  • przepustowość
  • opóźnienie
  • koszt
  • stabilność łącza
  • obciążenie łącza
  • ilość przeskoków

RIP (ang. Routing Information Protocol)

W skrócie
RFC1058
Typ protokołuDystans-wektor

OSPF (ang. Open Shortest Path First)

W skrócie
RFC2328
Typ protokołuStanu łącza

cdn

Dodaj komentarz